09-2022
Artikelen gepubliceerd in 09-2022.
Wat is schrijven? Een gastpost door Michelle Mohrweis
Toen ik een kind was, stelde ik me voor wat schrijvers waren . Ik had een foto in mijn hoofd van een zeer serieus uitziende dame, gekleed in een van die mooie kostuumjurken en zittend achter een typemachine. Op die foto bewoog ze niet veel. Ze zat stil en concentreerde zich op het schrijven, en dwong verhalen uit pure vastberadenheid. Naarmate ik ouder werd, veranderde het beeld. Ik ontmoette auteurs. Ik begon mezelf voor te stellen als auteur. Schrijven was voor mij een passie. Ik vond het zo leuk, maar het was ook moeilijk. Het meest voorkomende advies dat ik hoorde was om te gaan zitten en jezelf elke dag te laten schrijven. Het grootste deel van mijn leven was ik er zeker van dat echte auteurs het zo deden. Als ik een serieuze schrijver wilde worden, moest ik gaan zitten en schrijven. Ik moest de woorden eruit persen. SCROLL OM DIT BERICHT TE BLIJVEN LEZEN Alleen, dat werkt niet voor mij. Hier gaat het om. Ik ben autistisch en ADHD. Ik kan niet altijd uitleggen hoe die twee voor
Recensie: Azabu Getaway door Michael Pronko
Michael Pronko duikt terug in de gruis, hebzucht en het mysterie van Tokio in zijn nieuwste roman, Azabu Uitje het vijfde boek in zijn Detective Hiroshi Mystery serie. In deze humeurige thriller met veel inzet ontvoert een wanhopige vader zijn eigen dochters in de hoop terug te kunnen ontsnappen naar Amerika, terwijl de wrede moord op een rijke financieel manager schokgolven door de schimmige bankensector van Tokio stuurt. Hoewel de twee zaken in eerste instantie niets met elkaar te maken hebben, is het sinistere verband tussen geld, geweld en macht moeilijk te doorbreken – zowel voor lezers als onderzoekers. Hiroshi blijft schitteren als een van de meest unieke en meeslepende detective-protagonisten in de recente geschiedenis. Hij is misschien een forensisch accountant die zijn vaardigheden in Excel en Engels probeert te benadrukken, maar dat weerhoudt hem zelden van actie, vooral wanneer een van zijn vertrouwde collega's zijn hulp nodig heeft. Sakaguchi en Takamatsu zijn uitstekende
Hoe werken met tienerkankerpatiënten mijn YA-fantasieroman inspireerde, een gastpost van Katie Keridan
Voordat ik fulltime auteur werd, werkte ik in de medische wereld als kinderneuropsycholoog, waar ik psychologische ondersteuning en cognitieve tests gaf aan kinderen en jonge volwassenen met kanker. Ik specialiseerde me in het werken met tieners bij wie hersentumoren waren vastgesteld, een populatie die door veel van mijn collega's werd gemeden, deels vanwege de vermeende "moeilijkheid" om met tieners te werken, maar ook vanwege een abnormaal hoog sterftecijfer onder deze patiënten. Hoewel er de afgelopen decennia ongelooflijke vooruitgang is geboekt bij de behandeling van hersentumoren, was er voor veel van mijn patiënten geen genezing, niet na een uitgebreide operatie die zigzaggende littekens op hun hoofdhuid achterliet, chemotherapie waardoor hun haar uitviel en hun wenkbrauwen verdwijnen, of maandenlange straling waardoor ze misselijk en uitgeput werden. SCROLL OM DIT BERICHT TE BLIJVEN LEZEN Het onderwerp van de dood - dat meestal niet wordt genoemd in informele gesprekken -