Bibliotheek
Urban Settings in Middle Grade Novels, een gastpost van Sally Engelfried en Melissa Dassori
Romans van middelbare leeftijd zijn vol ontdekkingen. Terwijl families aanwezig zijn en vaak krachtige krachten, ontdekken hoofdrolspelers van middelbare leeftijd zichzelf, navigeren ze door veranderende vriendschappen en worden ze onafhankelijk - of wensen ze dat ze dat konden. Stedelijke buurten bieden unieke omgevingen voor deze coming-of-age-verhalen, en stadsomgevingen zijn een integraal onderdeel van onze beide recente debuutromans. Voor Sally, Daphne of Leren vallen wordt gestuurd om de zomer in Oakland te blijven, maar vindt het heerlijk om op haar skateboard te kunnen springen en de buurt alleen of met een vriend te verkennen. En voor Melissa, Josephine Rose Silver van JR Silver schrijft haar wereld kampioenen om alleen van school naar huis te lopen in Manhattan, wat een magische reeks gebeurtenissen in gang zet in het licht van de zorgen van haar overbezorgde ouders. Hier delen we enkele manieren waarop onze stedelijke omgeving de vorm van onze romans heeft beïnvloed. Sally
Opgroeien in de bibliotheek, een gastpost van Nicole Lesperance
Toen ik twaalf jaar oud was, kreeg mijn moeder een baan als kinderbibliothecaris in de kleine bibliotheek in onze stad. Als persoon die het grootste deel van haar leven met haar neus in een boek doorbracht, was ik absoluut opgewonden. Nu had ik toegang tot alle boeken die ik maar kon lezen, en mijn moeder kon zelfs nieuwe boeken voor me halen wanneer ze naar haar werk ging. Wat kan beter zijn? Het bleek dat het kind van een bibliothecaris veel meer inhield. Natuurlijk waren er dagen dat ik me verstopte in mijn geheime stoel in de grootletterafdeling, boeken verslindend waar niemand me kon vinden. Er waren luie zomermiddagen waarop mijn zus en ik naar de dorpswinkel bij de bibliotheek liepen, snoep en cola in glazen flessen kochten, en dan onze middagen doorbrachten met luieren op de veranda van het gebouw of in de stapels. SCROLL OM DIT BERICHT TE BLIJVEN LEZEN Maar er waren ook zoveel gemeenschapsprojecten en evenementen. Toen mijn moeder de leiding nam over de kinderkamer, besloot
Wat is schrijven? Een gastpost door Michelle Mohrweis
Toen ik een kind was, stelde ik me voor wat schrijvers waren . Ik had een foto in mijn hoofd van een zeer serieus uitziende dame, gekleed in een van die mooie kostuumjurken en zittend achter een typemachine. Op die foto bewoog ze niet veel. Ze zat stil en concentreerde zich op het schrijven, en dwong verhalen uit pure vastberadenheid. Naarmate ik ouder werd, veranderde het beeld. Ik ontmoette auteurs. Ik begon mezelf voor te stellen als auteur. Schrijven was voor mij een passie. Ik vond het zo leuk, maar het was ook moeilijk. Het meest voorkomende advies dat ik hoorde was om te gaan zitten en jezelf elke dag te laten schrijven. Het grootste deel van mijn leven was ik er zeker van dat echte auteurs het zo deden. Als ik een serieuze schrijver wilde worden, moest ik gaan zitten en schrijven. Ik moest de woorden eruit persen. SCROLL OM DIT BERICHT TE BLIJVEN LEZEN Alleen, dat werkt niet voor mij. Hier gaat het om. Ik ben autistisch en ADHD. Ik kan niet altijd uitleggen hoe die twee voor
Hoe werken met tienerkankerpatiënten mijn YA-fantasieroman inspireerde, een gastpost van Katie Keridan
Voordat ik fulltime auteur werd, werkte ik in de medische wereld als kinderneuropsycholoog, waar ik psychologische ondersteuning en cognitieve tests gaf aan kinderen en jonge volwassenen met kanker. Ik specialiseerde me in het werken met tieners bij wie hersentumoren waren vastgesteld, een populatie die door veel van mijn collega's werd gemeden, deels vanwege de vermeende "moeilijkheid" om met tieners te werken, maar ook vanwege een abnormaal hoog sterftecijfer onder deze patiënten. Hoewel er de afgelopen decennia ongelooflijke vooruitgang is geboekt bij de behandeling van hersentumoren, was er voor veel van mijn patiënten geen genezing, niet na een uitgebreide operatie die zigzaggende littekens op hun hoofdhuid achterliet, chemotherapie waardoor hun haar uitviel en hun wenkbrauwen verdwijnen, of maandenlange straling waardoor ze misselijk en uitgeput werden. SCROLL OM DIT BERICHT TE BLIJVEN LEZEN Het onderwerp van de dood - dat meestal niet wordt genoemd in informele gesprekken -